صبح که برمی خیزی کسانی پیش از تو برخاسته اند ، پیش از تو مرگ هایی اتفاق افتاده است و شادی هایی.پیش از تو واژه ها مستعمل یا چروک شده اند.پیش از تو عده ای می دوند و عده ای رسیده اند انگار.صبح که می شود چیزهایی در شب جا می ماند.حرف ها همانند.ما همچنان منتظریم کسی بیاید.کسی برود.صبح می شود و خورشید می آ...

دقیقا مثل خودسنگ.نمی توانم فرو بدهم.

چیزی نمی خواهد.تنها بلند شو این در را ببند.چیزی نگو.

به آن سایه روشن ابرها. به آن زیرانداز که رویش کتابی یا دفتری نهاده ای. به آن بطری خالی. به آن درخت ها که در گردش دوربین می چرخند. به آن لبخند سرخوشانه در آفتاب سیاره ای دیگر به نام زمین. به روشنای آن جام که برمیز نهاده ای.آن سرخ.آن سبز. آن آرزوهایی که عوض نخواهم کرد. به آن تمنا. + ; ٥:۳٩ u200eق.ظ ; ...

وواژه های بیشتر آشنا به گریه وقتی تو چشم می گردانی.

مشاهده یادداشت خصوصی

شاید باید آن قادرمطلق می شدیم.که بگوییم و بشود.یا بیندیشیم و بشود.یا مثل گیاه که میل به روییدن دارد از دانه بودنش در دل خاک و کم می شود که نروید.تقریبا می شود که آب و نورش را داشته باشد( جمله های داغان! ).یا لااقل خیالمان آسوده که شاید روزگاری بشود.مثلا دوباره برخیزیم از خاک و ببینیم کنار هم برخاسته...

نه خیال کوهی در دل مه آلود جنگل های ولایت من ، نه قطره های آب که از کمرکش کوه در غرش ریزش چشمه های سپید بر چشم هایم می نشست نه شب هایی سرخ از آتش کلچال ها ، نه راه های کویر  و نه درخت های برگ رقصان تبریزی ها نه شب یک خاطره ی دور از سفرنامه ای که  نوشته ام نه باد و برگ ریزان ماهان و چای و گ

مشاهده یادداشت خصوصی

مشاهده یادداشت خصوصی

دنیای متعادل وارونگی ها.آسوده باور می کنیم و آسوده باور نمی کنیم.وارونگی هرآنچه می پنداشتیم لابد حقیقت است.انباشته شده ایم .تورم من های فراوان گزافه گوی.سربه راه هیچ چیز نیستیم.چه چیز مگر می تواند؟! سردرخویش فروبردن هم رهایمان نمی کند.

مشاهده یادداشت خصوصی

هم کلام شدن با آدم هایی که ناشناسشان هستم. اتاق های تمیز.ظرف های شسته.دکتر که می گوید خوب می شوید.دیدن تصویر تو ناگهان بر صفحه ی گوشی.بالبخندها.با دست بردن سوی موهها.به چشم ها.هوای سرد بدون شال.سوپی که برایم پخته ای.دستی که می خواهم حلقه کنم بر گردنی .چشمی که می خواهم ببوسم.کتاب هایی که خریده ام.شعر...

دلم برای شعر تنگ شده بود.شده است.تا حد گریه.تا حد فشردن دستانی ناشناس.تا حد آغوش هایی هرچه باد.برای مهربانی واژه هایش.برای دستی که دورم حلقه می شد.برای نرفتن هایش.اما از من رفته بود.رفته است.ما برای هم بی واژه  ، بی قول بودیم .اما از من رفته بود .رفته است تا بی پناهی .

به گریه تو را. از یادم . به گریه تو را. در تمنایی که. این ذره ذره ذره. به گریه تو را رفته ام. از یادم تمام شو. در تمنایی که می میرانی ام. این ذره ذره ذره که منم.  

شدم زعشق به جایی که عشق نیز نداند رسید کار به جایی که عقل خیره بماند هزار ظلم رسیده زعقل گشت رهیده چو عقل بسته شد اینجا بگو کی اش برهاند؟ دلا مگر که تو مستی که دل به عقل ببستی که او نشست نیابد تو را کجا بنشاند؟ متاع عقل نشان است و عشق روح فشان است که عشق ، وقت نظاره ، نثارجان بفشاند هزار جان و دل و ...

آتشی دیگر و جانی دیگر می خواهم.بس بی جانم.بی هیمه مانده ام.بی شعله می سوزم و شعله می خواهم.شعله هایی که خاموشم کنند.که دیگر و هرگز نخواهدم جز آتش.جز آتش.جز آتش.پای هر درخت به خاک روم.

نباید سخت باشد.نباید نروم.نترسم.بداند.نگویم . بداند.

کتاب ها شبیه هم شده اند.قصه ها.آدم ها.توضیحات.تفصیلات.عکس ها.حس ها.خنده ها و اشک ها.حالم بد می شود از این همه.باید روزهایی تعطیل شوم.روزهایی نباشم این وسط.بروم جایی دیگر و همانجا پنهان شوم.نه روز باشد و نه صبح.نه حرف.نه کسی بیاید و نه کسی برود.

نه کسی بیاید.نه کسی باشم.از پله ها نترسم.از درهایی که باز می شوند.از پنجره های رو به هرکجا.